Pierwsze udokumentowane wzmianki na temat konieczności powstania w Zakopanem Galerii Władysława Hasiora pojawiają się w 1978 roku. W kolejnych latach pod listami intencyjnymi podpisują się między innymi AICA i Solidarność. Inicjatorem staje się ówczesny dyrektor Muzeum Tatrzańskiego Tadeusz Szczepanek. 

30 września 1978 roku Władysław Hasior pisał: „Proszę przyjąć moje oświadczenie, że znane mi jest pismo Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem z dn. 30.09.1978 dotyczące Pracowni i Stałej Galerii moich prac. Pozyskanie »werandy« – »leżakowni« realizuje moje oczekiwania, by uzyskać właściwe warunki do pracy artystycznej z jednoczesnym jej eksponowaniem dla celów publicznych i dydaktycznych”. Jednocześnie Tadeusz Szczepanek w innym zachowanym w archiwum Galerii Władysława Hasiora dokumencie referuje, że przekazanie budynku leżakowni na potrzeby artystyczne odbędzie się na podstawie umowy notarialnej, w której zostaną uregulowane kwestie użytkowania obiektu przez artystę. Argumentuje, że przekazanie zabytkowego budynku w celu stworzenia w nim Galerii jest „oficjalną opieką Władz nad szeroko pojętą działalnością artystyczną i narodową kulturą”. 

W lutym 1979 roku Muzeum prowadzi inwentaryzację obiektu, a dyrektor Szczepanek przesyła Hasiorowi umowę o współpracy pomiędzy Muzeum a artystą. Dokument określa sposób użytkowania obiektu, którego właścicielem jest instytucja, a Hasior „najemcą”. Artysta zobowiązany jest do utworzenia autorskiej ekspozycji składającej się z 40–60 prac oraz do udostępniania obiektu do „zwiedzania, na sympozja, konferencje itp. imprezy”. W notatkach znajdujemy zapisek, w którym artysta dziwi się, że nie zostały również wymienione wystawy. Twórca w tym czasie przebywa w Koszalinie, gdzie pracuje nad pomnikiem „Tym, którzy walczyli o polskość i wolność Ziem Pomorza”. 

Po dwóch latach, w dokumencie z lutego 1981 roku czytamy: „Dyrekcja Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem mimo braku protokołu przekazania, ale posiadając prawomocną Decyzję Naczelnika, uważa się właścicielem obiektu – leżakowni dawnego sanatorium »Warszawianka« i pragnie przystąpić do realizacji planowanej tam Galerii Władysława Hasiora. W zakończeniu Dyrekcja Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem prosi o usunięcie znajdujących się w przedmiotowym Obiekcie przedmiotów i materiałów budowlanych stanowiących Waszą własność oraz możliwe szybkie wyznaczenie terminu ostatecznego przekazania”.

Jednak zachowane w archiwum dokumenty świadczą, że „ostateczne przekazanie” nie nastąpiło tak sprawnie i szybko, jak oczekiwało tego Muzeum i sam Władysław Hasior. Kolejne pisma kolejnych osób i podmiotów (Bożena Kowalska, Aleksander Wojciechowski, Solidarność, AICA) przypominały o konieczności zabezpieczenia twórczości artysty i zagwarantowania mu warunków do tworzenia kolejnych prac. Pierwsze prace zostały podjęte dopiero w lutym 1983 roku.