Po kilku latach dyskusji i wymiany oficjalnych pism Muzeum Tatrzańskie w 1981 roku staje się właścicielem zabytkowego budynku dawnej leżakowni sanatorium „Warszawianka” na potrzeby Galerii Władysława Hasiora. Rozpoczynają się prace remontowe, które dostosują obiekt i pomieszczą w nim mieszkanie, pracownię, a przede wszystkim umożliwią ekspozycję prac Władysława Hasiora. 

Zachowane w archiwum Galerii Władysława Hasiora dokumenty dostarczają informacji nie tylko na temat procesu pozyskiwania budynku leżakowni, ale też o działaniach technicznych, jakie musiały zostać przeprowadzone, by przystosować ten wyjątkowy obiekt do pełnienia funkcji muzeum. „Program użytkowy dla remontu i adaptacji »leżakowni« byłego sanatorium »Warszawianka« na Galerię Twórczości Władysława Hasiora jako oddziału Muzeum Tatrzańskiego” opisuje trzy główne przestrzenie – Pracownię, Galerię i Mieszkanie. W opisie poszczególnych pomieszczeń zostały zawarte szczegóły techniczne oraz zapotrzebowanie na odpowiednie wyposażenie. W opisie Galerii pojawia się informacja, że przestrzenie ekspozycyjne będą dwie, że konieczne jest wycięcie stropów w celu prezentacji około 40–90 eksponatów. Ciekawostką jest szklana ściana, która miała być ruchoma i oddzielać mieszkanie artysty od Galerii. 

Notatka służbowa z placu budowy dostarcza nam informacji na temat możliwości udźwiękowienia wystawy. Hasiorowi zależało zarówno na muzyce towarzyszącej ekspozycji, jak też na: „nagrywaniu, odtwarzaniu, transmitowaniu programów audiowizualnych”. Artysta miał nadzieję, że „ta placówka” będzie kreować nowe tradycje artystyczne w Zakopanem, będzie łączyć w sobie różne aktywności i rodzaje sztuk. 

Władysław Hasior we właściwy sobie sposób organizując pochód swoich prac niesionych przez uczniów Liceum Plastycznego im. A. Kenara, przeprowadził się do wyremontowanego budynku w październiku 1984 roku. W lutym 1985 Galeria została otwarta dla publiczności, a artysta ogłosił swoje „małżeństwo” z instytucją – z Muzeum Tatrzańskim.