W umowie podpisanej z Muzeum Tatrzańskim Władysław Hasior zobowiązał się do organizacji życia Galerii, przygotowania ekspozycji, przekazywania kolejnych prac na inwentarz Muzeum oraz udostępniania jej przestrzeni na wydarzenia kulturalne. 

Żywiołem Władysława Hasiora był kontakt z odbiorcami. Na swoich ekspozycjach umieszczał książki wpisów, a w ścianie oddzielającej pracownię od ekspozycji znajdowały się dwa okna, przez które artysta słuchał głosów odbiorców jego sztuki. W pamięci publiczności zapisały się spotkania organizowane przez artystę w jego mieszkaniu (nazywanym żartobliwie „Świetlicą powiatową). „Kino” Hasiora to opowieść o sztuce, o źródłach inspiracji, o tym, jak patrzeć i obserwować otoczenie, żeby zobaczyć w nim nie tylko szarą codzienność, ale też materiał na dzieło sztuki. Twórca udostępniał część przestrzeni ekspozycyjnej na wystawy innych artystów. Chętnie również podejmował się współorganizacji spektakli czy wydarzeń o charakterze teatralnym. 

Po śmierci Władysława Hasiora spadkobiercą spuścizny artysty stało się Muzeum Tatrzańskie. Na instytucji spoczął zatem obowiązek organizacji wydarzeń kulturalnych w przestrzeni dawnej leżakowni. W 2013 roku muzeum przeprowadziło modernizację ekspozycji i udostępniło przestrzenie dawnego mieszkania i pracowni artysty. Obecnie służą one zarówno publiczności, jak i badaczom oraz artystom. Są tam organizowane wystawy, działania performatywne, sympozja i konferencje naukowe, spotykają się różne dziedziny sztuki.