Za pierwszą taką pracę uznaje się „Sebastiana” (obecnie własność Muzeum Narodowego w Poznaniu).

„Wystawa zawiera rzeźby wcześniejsze, przemawiające zawartością kompozycji, masą wielkiej bryły, jak np. »Pieta«, »Cementowy ptak« oraz studia »rytmiczne«, w których autor, kilkakrotnie powtarzając te same elementy, dąży do podkreślenia znaczenia rytmu jako sposobu zwiększenia siły wyrazu”. „Tymczasem autor rzeźb tak poważnych nie osiada na laurach, wykonuje woltę i znajdujemy się na terenie, po którym żadne analizy nas nie poprowadzą, gdzie nietrwałość (cecha tak obca wszelkiej rzeźbie) idzie o pierwsze z tandetą? Napisało się: tandetą? Jaką? To materiał jest tandetny, a na pewno nie wyraz. Co prawda na wystawie Hasiora można się zastanawiać, czy słowo »rzeźbiarz« nie jest tu zbyt mocno wypowiadane”.

W jury m.in. Tadeusz Brzozowski, Jacek Woźniakowski, Tadeusz Chrzanowski

„Twórczość zakopiańskiego rzeźbiarza Władysława Hasiora, którą oglądamy w Krzysztoforach, jest w tym względzie zjawiskiem wyjątkowym, daleko wyprzedzającym śmiałością rozwiązań co bardziej nowoczesnych majstrów krakowskich. Druty, agrafy, klucze, lustra, części starych zegarów, mechanizmy lśniące i zardzewiały z ludową iście fantazją ułożone zostały w eksplozywne kompozycje przypominające jakieś dewocjonalia. Mimo kolczastych form i stosowania przeróżnych materiałów prace są stylistycznie jednolite, zbudowane konsekwentnie z logiką obowiązującą zawsze formy płaskie i przestrzenne. (…) Twórczość Hasiora jest fascynującym zestawieniem nowoczesnej wyobraźni operującej dla paradoksu zabawną staroświecczyzną z wyszukaną prostotą środków. Hasior walczy o prawo dostrzegania prostych, odrzuconych rzeczy, tworzy z nich ołtarze, epitafia i konstrukcje instynktownie przypominające świat ludowych świętości. Pokazuje możliwości wyrazu zawarte w tym wyrafinowanym ubóstwie rzeczy, które stają się osobliwą »apoteozą« techniczno-ludowej cywilizacji”.

„Do tej twórczości, jakże dalekiej od rzeźby pojmowanej w sensie tradycyjnym, nie można stosować przyjętych od lat kryteriów oceny. Nie można mówić o pięknie tych eksponatów, analizować je w sferze pojęć tylko estetycznych. A jednak wystawa rzeźby artysty zakopiańskiego Władysława Hasiora otwarta w salach Muzeum Śląskiego nie może pozostać widzowi obojętna, musi zafascynować. Siła wyrazu tych eksponatów tkwi w ich głębokiej treści humanistycznej, w bogatej legendzie, którą wnikliwszy obserwator może odczytać nieomal z każdej z tych prac i wreszcie w zaskakującej wprost niepowtarzalności pomysłów autora”.

„Hasior wygrał, ku chwale władz miejskich, dwa konkursy na pomniki w Zakopanem. Pierwszy to pomnik ku czci Tatrzańskiego Pogotowia Ratunkowego, drugi odsłonięty w tym roku – znakomity pomnik ku czci rozstrzelanych w Kuźnicach partyzantów”.

Pracę tę w tym samym roku nabyto do zbiorów Muzeum Tatrzańskiego

„Przed paroma laty, w Zakopanem, ksiądz wyklinał Władysława Hasiora z ambony. Artysta ten wszedł w krąg naszej kultury, świadomości społecznej – w aurze świętokradztwa, w aurze czegoś poważniejszego niż skandal: prowokacji. Zasłużył sobie na to. Dziełom swoim potrafił nadać znaczenie aktów sakralnych, wbijając – ze świadomością tego czynu – nóż w bochenek chleba wykraczał poza estetykę „assemblage’y”. (…) Ostatnia wystawa Hasiora w Galerii Współczesnej w Warszawie dostarczyła aż nadto dowodów, że prace jego dają się lubić”.

Artyści: Wojciech Fleck, Paweł Karasek, Irena Langer, Zenon Pokrywczyński, Barbara Gawdzik-Brzozowska, Ewa Fajkosz, Władysław Hasior, Urszula Kołaczkowska, Jan Kosiński, Grzegorz Pecuch, Antoni Rząsa.

„Wczoraj 9 bm. od wczesnych godzin rannych tłumy mieszkańców powiatu nowotarskiego i liczne delegacje z całego regionu krakowskiego podążały w jedną stronę – na górę Snozka, leżącą obok drogi z Czorsztyna do Krościenka. Tu o godz. 11 rozpoczęły się uroczystości związane z odsłonięciem pomnika poległych w walce o utrwalenie władzy ludowej na Podhalu”.

„W Zachęcie dziś HASIOR. Jest to wystawa niezwyczajna, niewątpliwie dla wielu kontrowersyjna, dla wielu stanowiąca przedmiot bezkrytycznego zachwytu i uwielbiania, dla innych zaś dowód upadku sztuki współczesnej. Ja osobiście dzieła, twórczość Hasiora uważam za zjawisko ze wszech miar wybitne”. „Wernisaż Władysława Hasiora należał do zjawisk osobliwych. W półmroku rozszczepianym gęsto ustawionymi świecami majaczyły kształty pokaleczonych lalek, zadrutowanych kukieł – sterczały powbijane noże, kawałki szkła i blachy. Publiczność była podniecona, zanosiło się na coś niesamowitego”.

„Czynna obecnie w salonach BWA na Starym Rynku wystawa konstrukcji rzeźbiarskich Władysława Hasiora (…) pobiła wszelkie rekordy zainteresowania ze strony publiczności. Oryginalne, niekiedy wręcz ekstrawaganckie kompozycje z nieoczekiwanych zupełnie zestawień materiałowych i przedmiotowych – dużo tu śmietnikowej staroci! – stwarzają bowiem w całości niepowtarzalny nastrój poetyckiego misterium”.

Następnie w Stavanger, Helsinkach i Kopenhadze.

„Prace Władysława Hasiora pokazane w bieżącym sezonie w Warszawie, Lublinie i Krakowie przemówiły do szerokiego kręgu odbiorców. Powodzenie twórczości Hasiora polega w dużej mierze na tym, że jego prace nasycone są treścią – ideami, pod które widzowie mogą »podkładać« swoje własne wyobrażenia i doświadczenia życiowe równie dobrze proste, jak i skomplikowane, równie dobrze naiwne, jak i dojrzałe”.

„Barbara i Andrzej Wochnowie zwrócili się w tym czasie do znanego (i to nie tylko w kraju) zakopiańskiego rzeźbiarza Władysława Hasiora, twórcy pomników upamiętniających miejsca straceń w Kuźnicach i Pieninach, by wzbogacił ich architektoniczny projekt elementami rzeźby. W ten sposób powstał projekt »Ikara« – śmiałej, efektownej konstrukcji w metalu, która by zawisła nad betonowymi słupami i sarkofagiem zbiorowej mogiły na Kalkówce”.

Wraz z m.in. Władysławem Strzemińskim, Andrzejem Wróblewskim, Tadeuszem Kantorem, Edwardem Krasińskim.

„Kompozycja, którą Hasior zrobił w Urugwaju, składa się z 5 stojących, wysokich na 7 metrów, jakby rozpostartych na krzyżach figur i z dwu niewielkich postaci ułożonych pionowo. Całość miała się początkowo (zgodnie z pierwowzorem) nazywać »Rozstrzelanym«. Tytuł ów jednak nie był dla Urugwajczyków równie jednoznaczny jak dla nas i ostatecznie Hasior nazwał tę grupę »Golgotą«”.