„Pomnik ma być skonstruowany z płyt szklanych lub z twardego plexi, klejonych albo umocowanych w cienkiej konstrukcji z jasnego metalu. Formy symbolizujące Krzyż Walecznych i postacie skrzydlatych żołnierzy mają być ukształtowane z aluminium. Dzięki zastosowanemu materiałowi pomnik będzie sprawiał niemal nierealne wrażenie; odbijające się w szybach i widoczne poprzez nie chmury, niebo, pejzaż, światło zostaną niejako naturalnie »wtopione« w formę pomnika, a skrzydlaci żołnierze będą się niemal unosić nad miastem, pełniąc swą symboliczną straż nad Odrą”.

„Sztuka Hasiora ma bez wątpienia znamiona genialności. W sposób całkowicie samodzielny przełamał on tradycyjny (łącznie z tradycją sztuki naszego wieku) sposób kształtowania rzeźby. (…) Sztuka Hasiora wywodzi się natomiast z polskiej kultury powszechnej, i to przede wszystkim wiejskiej, ludowej. Odnajdujemy w niej tanią atrakcyjność jarmarcznych bud, teatralność niedzielnej sumy w wiejskim kościółku, zgrzebne piękno figurki „Frasobliwego”, wdzięk malowanek na szkle, pompatyczną naiwność mieszczańskich cmentarzy, urok papierowych kwiatów, wzruszającą wiarę i równocześnie niezwykłą dekoracyjność wotywnych symboli zawieszanych przy świętych obrazach…”.

„Tym razem można mówić o sukcesie i – odrębności polskiego pawilonu na 35. Biennale w Wenecji. Eksponowano w nim prace dwóch wybitnych artystów: Władysława Hasiora i Józefa Szajny, prace tematyczne o charakterze antywojennym, a jednocześnie dzieła, które aspirowały do miana własnej polskiej twórczości artystycznej. Nikomu nie starali się Polacy przypodobać, nikogo naśladować. (…) pawilon polski odwiedziło zaraz po otwarciu już 7 ekip telewizyjnych. To się liczy i to też potwierdza fakt zainteresowania naszą sztuką”.

„Awangardowy rzeźbiarz, twórca zaskakujących pomników »Rozstrzelanych partyzantów w Kuźnicach«, »Ratowników górskich« w Zakopanem, »Pomordowanych« pod Czorsztynem pełni w ekipie „Wezwania” jedną z najważniejszych ról. Bezpośrednio po powrocie z Włoch w ciągu zaledwie kilkunastu dni stworzył kilkanaście rzeźb ni to świątków, ni to turoni, ni to diabłów”.

„Od roku z górą dzielę swoje życie i pracę pomiędzy dwa miasta, Zakopane i Wrocław. Do stolicy ziem zachodnich i północnych przyjechałem za namową Krystyny Skuszanki i Jerzego Krasowskiego, moich przyjaciół, kierujących Teatrem Polskim we Wrocławiu. Tu po raz pierwszy stałem się również scenografem”.

„Wrocławska wystawa daje nam możliwość prześledzenia osiągnięć artystycznych Hasiora właśnie podczas tych 10 lat, najstarsze pokazane prace pochodzą bowiem z 1961 roku. Przegląd ten pozwala stwierdzić, że podstawowe cechy formalne twórczości artysty pozostały właściwie niezmienne”.

„19 lipca ogłoszono, że komisja nagród ministra kultury i sztuki w składzie: W. Adamski, J. Iwaszkiewicz, J.Z. Jakubowski, R. Jasiński, J. Koenig, J. Kwiatek, G. Holoubek, J. Putrament, S. Różewicz, J. Starzyński, J.A. Szczepański, K. Serocki pod przewodnictwem L. Motyki przyznała następujące nagrody za twórczość artystyczną w 1971 roku: (…) WŁADYSŁAW HASIOR – za wybitne osiągnięcia twórcze w szczególności za pomnik »Rozstrzelanych zakładników w Nowym Sączu« oraz „Sztandary polskie«”.

„Wokół sceny ustawili się strażacy z OSP z Łącka, którzy stali się bohaterami dnia. Nie wiedzieli zapewne, że sami stanowili integralną część prezentowanych dzieł Władysława Hasiora. Zresztą twórca tego oryginalnego wernisażu, pochodzący z Nowego Sącza, zjawił się osobiście w mundurze strażackim i w starym paradnym hełmie. Wykazał jak zwykle ogromne „poczucie formy” i poczucie humoru. (…) Wrażenie było kolosalne. Hasiorowa »procesja« wtapiała się znakomicie w klimat ludowego festynu”.

„Przebieg programu ujawnił jeszcze jeden, szerzej nieznany talent tego artysty – opanowanie i spokój towarzyszące jego cierpliwym wyjaśnieniom. Grad pytań znacznie przerastający zakresy poruszanej problematyki, możliwość przedyskutowania ich w jednym, niespełna godzinnym programie, stwarzał napięcie znane z teleturniejów. (…) Hasior wygrał tę rundę, wytrwał w niej w znakomitej kondycji psychicznej w przeciwieństwie do obecnych w studio krytyków będących rzecznikami telewidzów i samego artysty”.

„Na tej wystawie tłok był taki, jak to się rzadko na wystawach plastyki zdarza. (…) Hasior wystawiał na Zamku w związku z krakowską „Panoramą XXX-lecia”. Była to duża wystawa prezentująca kilkadziesiąt prac z ostatnich trzech–czterech lat. Szkoda tylko, że nie postarano się o zrobienie katalogu. Wystawa plastyczna bez katalogu to gorzej niż spektakl teatralny bez programu”.

Początkowo rzeźba ustawiona była na skarpie przy Zamku Książąt Pomorskich, potem dwukrotnie zmieniała lokalizację. Obecnie znajduje się w parku Kasprowicza „Żadna z dotychczasowych wystaw artystycznych eksponowanych w Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie i żaden z twórców nie wzbudził tak ogromnego zainteresowania i tak wielu kontrowersji. Artysta poprzedzony legendą i burzliwymi dyskusjami, poznany przez milionową rzeszę telewidzów w telewizyjnym »Sam na sam«; autor, który tworzy wbrew opiniom, licząc się jednak z owymi opiniami jak mało kto; twórca szczerze i bez kokieterii podkreślający w swych wystąpieniach owo liczenie się z każdym głosem na temat jego pracy. HASIOR. (…) Na wystawę Hasiora ciągnęły prawdziwe procesje. Właśnie, procesje… To skojarzenie nasuwało się również podczas zwiedzania ekspozycji i obserwowania reakcji ludzi zwiedzających tę niecodzienną wystawę”.

„Piękna jest sceneria Rydwanu: porosły drzewami pagórek nad kanałem prowadzącym do portu. Tutaj Hasior postawił swoje cztery konie-pegazy, u stóp których rozciąga się na zboczu wzgórza zarysowany linią białego cementu alegoryczny rydwan Wikingów, a obok niego czerwone betonowe słońce. Konie zdają się swobodnie biegać po wzniesieniu (w niezgodzie z tradycją pomnikowego jeźdźca czy zaprzęgu) ich olbrzymie (od 4 x 5 m do 7 x 8 m) korpusy uwięzione są tylko dwoma nogami w ziemi i pozbawione innych podpór. Zaprzeczają swemu ciężarowi, całą długością wyciągnięte w powietrze…”

„W Sali Mieszczańskiej toruńskiego ratusza z inicjatywy Klubu Środowisk Twórczych »Krzywa Wieża« odbyło się 25 marca br. spotkanie z jednym z najbardziej kontrowersyjnych twórców sztuki współczesnej – Władysławem Hasiorem. Rzeźbiarz przedstawił licznie zgromadzonej publiczności cykl przeźroczy ukazujących jego realizacje. Z pracami W. Hasiora toruńczycy będą się mogli zetknąć 26 kwietnia br., gdy wystawione zostaną w BWA”.

„Jedną z trzech głównych »kontynentalnych« wystaw jest wystawa W. Hasiora w Royal Festival Hall zatytułowana »Sztandary, rzeźby i kompozycje«. Jak i pozostałe dwie jest to wystawa »poważna«, tzn. przypomina nam, że sztuka może być krzykiem wydartym z serca, wołaniem duszy (…). Wystawa jest dostępna dla szerokiej publiczności, nie tylko dla posiadaczy biletów, i otwarta jest od 18.00 do 21.30 od niedzieli do piątku i od 14.00 do 21.30 w soboty”.

„Wielkim powodzeniem cieszy się wystawa dzieł Władysława Hasiora w muzeum Amos Andersen w stolicy Finlandii. Z okazji wystawy premier Finlandii Kalevi Sorsa wydał koktajl na cześć polskiego artysty. Uczestniczył w nim również minister kultury Finlandii Kalevi Kivimäki”.

„Oto jednak zarysowała się szansa, by znakomity rzeźbiarz znalazł godne sobie pomieszczenie, a Zakopane, w którym mieszka i pracuje, wzbogaciło się o obiekt, który stanie się wielką atrakcją kulturalną dla całej Polski. Jest w Zakopanem przy ul. Jagiellońskiej stara, zabytkowa weranda, która służyła kiedyś pacjentom pobliskiego sanatorium. Budowla ta, mająca już dziś wartości historyczne, użytkowana jest jako magazyn różnych odpadów, starych dekoracji miejskich itp. Potrzeba jej społecznej rewaloryzacji wydaje się oczywista. I otóż Muzeum Tatrzańskie wystąpiło z inicjatywą przeznaczenia jej na pracownię i stałą galerię prac Władysława Hasiora”.